Αθήνα, 19-04-2021

Ωχ!.. πάλι βράχηκε στον ύπνο του

Γράφει η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΑΓΡΑΦΙΩΤΟΥ*


Ως νυχτερινή ενούρηση ορίζεται η απώλεια ούρων κατά τη διάρκεια του ύπνου, όταν παρατείνεται πέραν της ηλικίας των 6 ετών. Διακρίνεται σε Πρωτοπαθή και Δευτεροπαθή. Πρωτοπαθής ενουρητικά είναι τα παιδιά τα οποία δε σταμάτησαν να βρέχονται ή σταμάτησαν για διάστημα μικρότερο των 3 μηνών. Δευτεροπαθής ενουρητικά είναι τα παιδιά τα οποία υποτροπίασαν μετά από στεγνή περίοδο τουλάχιστον 6 μηνών. Σε ηλικία 5 ετών το 15-20% των παιδιών είναι ενουρητικά ενώ στον πληθυσμό των ενηλίκων το ποσοστό δεν υπερβαίνει το 1-2%.

 

Πολλοί αιτιολογικοί παράγοντες έχουν εμπλακεί στην παθογένεια της νυχτερινής ενούρησης. Συνήθως ανευρίσκονται περισσότεροι του ενός σε κάθε ενουρητικό παιδί και οι κυριότεροι είναι οι εξής:
Γενετικοί παράγοντες. Έχει αποδειχθεί ότι επί ενός γονιού ενουρητικού το 44% των παιδιών θα είναι ενουρητικά ποσοστό που ανεβαίνει στο 77% των παιδιών αν και οι δύο γονείς είναι ενουρητικοί. Αντίθετα αν δεν υπάρχει ενουρητικός γονέας το ποσοστό πέφτει στο 15% περίπου.
Διαταραχές εκκρίσεως ADH. Είναι δεδομένο ότι η παραγωγή της αντιδιουρητικής ορμόνης αυξάνεται στη διάρκεια της νύχτας κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ελαττωμένη παραγωγή ούρων. Έχει βρεθεί σε ενουρητικά παιδιά ότι η παραγωγή ADH παραμένει στα ίδια αυξημένα επίπεδα και κατά τη διάρκεια της νυκτός.
Καθυστέρηση ωρίμανσης του ΚΝΣ – διαταραχές ύπνου. Έχει βρεθεί ότι τα περισσότερα ενουρητικά παιδιά κοιμούνται πολύ βαθιά. Η ενούρηση συμβαίνει συνήθως κατά τη διάρκεια του βαθέως ύπνου λόγω καθυστέρησης στην ωρίμανση του ΚΝΣ δε δίδονται εγερτήρια μηνύματα για αποτροπή του φαινόμενου.
Αγχογόνες καταστάσεις. Πολύ συχνά στεγνά παιδιά υποτροπιάζουν λόγω έλλειψης μικρότερου αδελφού.
Οργανικοί παράγοντες. Αλλεργίες, λοιμώξεις, καθυστέρηση στην ωρίμανση του μηχανισμού της λειτουργίας της ουροδόχου κύστεως. Αυτοί οι παράγοντες συνήθως συνοδεύονται και από ημερήσια ενούρηση.

 

Στην θεραπεία της ενούρησης έχουν κατά καιρό εφαρμοστεί φαρμακευτικά (Ιμιπραμίνη – ADH - Αντιχοληνεργικά φάρμακα) και άλλα μέτρα (θεραπείες συμπεριφοράς – μηχανισμοί αφύπνισης). Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων όμως θα πρέπει να καθησυχάζουμε τους γονείς, δεδομένο ότι τα περισσότερα παιδιά από κάποια ηλικία και μετά θα απαλλαγούν από το πρόβλημα.

 

 

* Επιμελήτρια παιδίατρος, Ευρωκλινική Παίδων

Τελευταία Νέα

Παιδικό πάρτυ