Τα θέλω… παγίδες του εαυτού

Γράφει η ΔΗΜΗΤΡΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ*

Μία λαϊκή παροιμία λέει: «Το παιδάκι σου και το σκυλάκι σου, όπως το μάθεις». Απόλυτα σωστή που η ισχύς της αποδεικνύεται μέσα από την επιστήμη και την καθημερινότητα.

Πώς είναι δυνατόν να εκνευριζόμαστε από τα διαρκή «θέλω» ενός παιδιού ή ενός εφήβου όταν στο παιδί αυτό από όταν ήταν μωρό δε χαλούσαμε κανένα χατίρι και η επιθυμία του για μας ήταν διαταγή και πολλές φορές δυστυχώς δεν ήταν καν η επιθυμία του αλλά ικανοποιούσαμε τα δικά μας απωθημένα.

Όταν το δωμάτιο ενός μωρού ασφυκτιά από διάφορα παιχνίδια, όταν η τηλεόραση δεσπόζει στο χώρο του δωματίου, άχρηστη και επικίνδυνη για ένα παιδί που δεν έχει μάθει να φιλτράρει πληροφορίες, πώς αυτό το παιδί θα μάθει να αρκείται στα απαραίτητα και χρήσιμα;

Όταν λοιπόν το παιδί μας το μεγαλώνουμε με σκοπό να ικανοποιήσει τα δικά μας απωθημένα ή τους μικροεγωϊσμούς μας πώς θα μπορέσουμε μετά να το «μαζέψουμε»;

Έχει γίνει απλά ένας άνθρωπος που χωρίς όρια και κριτήρια για το τι θέλει πραγματικά, ξέρει μόνο να απαιτεί.

Κι αυτό το έχουμε καλλιεργήσει εμείς γιατί κι εμείς στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, ποιες είναι οι δυνατότητές μας και που πρέπει να σταματάμε για να μην φθειρόμαστε.

Όταν μεγαλώσει το παιδί απλά προσπαθούμε με περιττές συμβουλές να το νουθετήσουμε όταν εμείς του έχουμε διδάξει άλλα και είμαστε αυτοί που κάνουμε τελείως διαφορετικά πράγματα από αυτά που το συμβουλεύουμε.

Η οριοθέτηση λοιπόν του παιδιού είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα και προϋποθέτει έναν ώριμο γονέα οριοθετημένο και εκείνο απέναντι στις «παγίδες» του εαυτού του και γενικότερα στη ζωή. Έτσι το παιδί θα μάθει να απολαμβάνει πραγματικά και συγχρόνως να προφυλάσσεται αλλά και να σέβεται τον εαυτό του και τους γύρω του.

*Δασκάλα