«Ακαδημαϊκό ντοπάρισμα»

Γράφει η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΕΠΕΝΟΥ*

Παιδίατροι της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ ανησυχούν με την επικίνδυνα αυξανόμενη τάση των γονέων, γνωστή ως «ακαδημαϊκό ντόπινγκ». Με σκοπό τη βελτίωση της προσοχής, της συγκέντρωσης και της πνευματικής διαύγειας των καθόλα υγιών παιδιών τους που θα έχει αποτέλεσμα την «πρωτιά» στο σχολείο και στον αθλητισμό, ζητούν – επίμονα πολλές φορές- από τους παιδιάτρους να τους συνταγογραφήσουν διεγερτικά φάρμακα , όπως είναι η Ριταλίνη (φάρμακο που χορηγείται σε παιδιά με διαγνωσμένη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής ), ενώ πολλοί γονείς απευθύνονται στους παιδιάτρους, απλά και μόνο γιατί η βαθμολογία των παιδιών τους έπεσε από το «Α» στο « Β»! Το φαινόμενο του «ακαδημαϊκού ντόπινγκ» ενώ στην αρχή παρατηρήθηκε σε εφήβους και στα ιδιωτικά κολλέγια με στόχο την απόκτηση υποτροφίας, πλέον παρατηρείται και σε πολύ μικρότερες ηλικίες , όπως σε παιδιά δημοτικών σχολείων.

Μάλιστα, εκπρόσωπος της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας αναφέρει ότι γονείς που προέρχονται από υψηλό κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο, σε σχέση με τους γονείς χαμηλοτέρων κοινωνικών τάξεων, έχουν πολύ πιο υψηλές προσδοκίες από τα παιδιά τους, απαιτώντας να είναι ο «αφρός» της σχολικής τάξης και όταν αυτά δεν το καταφέρνουν, ψάχνουν την αιτία…

Προσδοκίες γονέων… παδεύουσι τέκνοις

Ως γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας : να είναι υγιή, ευτυχισμένα, να έχουν όλα τα προνόμια που εμείς δεν είχαμε. Θέλουμε να είναι τα πιο γρήγορα, τα πιο ταλαντούχα, τα εξυπνότερα. Συνεπώς, κατά μία έννοια , το πρόβλημα με το ντόπινγκ δεν είναι οι άλλοι. Είμαστε εμείς. Εμείς που αποθεώνουμε τους πρωταθλητές – κομήτες. Εμείς που θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας όχι αθλητές αλλά πρωταθλητές, όχι μαθητές αλλά «αριστεύσαντες». Με κάθε τρόπο. Με κάθε μέσον. Με κάθε κόστος. Ως γονείς φέρουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης, Θέλουμε το παιδί να γίνει αντάξιό μας ή να πετύχει ό,τι εμείς ενδεχομένως δεν πετύχαμε…

Επικεντρωνόμαστε στις πολύ υψηλές επιδόσεις και δεν ικανοποιούμαστε με τίποτα λιγότερο από το τέλειο. Έτσι ασκούμε στα παιδιά – από πολύ μικρή ηλικία - μεγάλη πίεση, με συνειδητό ή ασυνείδητο τρόπο. Τα παιδιά παίρνουν το μήνυμα ότι αν δεν είναι τέλεια δεν έχουν καμιά αξία και κάθε ατέλεια παίρνει στα μάτια τους τεράστιες διαστάσεις. «Το να βγεις δεύτερος δεν έχει καμιά αξία… » . Το πώς θα γίνει αυτό όχι μόνο δε μας απασχολεί, αλλά κάνουμε και τα στραβά μάτια στα προφανή -ενέσεις, χάπια, βελτιωτικά και βιταμίνες.

Για μια καλή επίδοση, για μια επαγγελματική διέξοδο, τα παιδιά παίζουν κορόνα - γράμματα τη ζωή τους. Oποιος κάνει πως δεν το ξέρει αυτό, ξεγελάει μόνο τον εαυτό του...

*Ψυχολόγος, Msc in Health Promotion