Αθήνα, 19-01-2021

Το 24ωρο μιας μη εργαζόμενης μητέρας…

Γράφει η ΜΑΓΙΑ ΖΟΥΜΠΡΗ*

 

Η ζωή μου την εποχή που ήμουν «μητέρα αποκλειστικής απασχόλησης», ήταν μια περίοδος πολύ ευχάριστη, αλλά ταυτόχρονα δύσκολη. Ας αρχίσω όμως από την ιστορία από την αρχή.

 

Άρχισα να εργάζομαι στα 19 μου χρόνια σε μια μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση και συνέχισα και κατά την διάρκεια των οικονομικών μου σπουδών. Αυτό σημαίνει ότι η γέννηση του παιδιού μου με βρήκε να μετράω 10 χρόνια εργασίας. Δεν είχα καμιά βοήθεια από συγγενικό περιβάλλον οπότε οι επιλογές μου περιορίζονταν στην εύρεση κάποιας γυναίκας για να κρατάει το παιδί τις ώρες της δικής μου εργασίας. Δεν μου άρεσε όμως αυτό. Δεν ήθελα κάποια ξένη γυναίκα να μεγαλώνει το παιδί μου. Επομένως και βοηθούμενη από τις συγκυρίες όπως ο «συμπαθητικός» μισθός συζύγου αποφάσισα να διακόψω την εργασία μου και να ασχοληθώ με την ανατροφή του παιδιού μου.

 

Άρχισε λοιπόν το 24ωρο της αποκλειστικής μαμάς και νοικοκυράς. Δύσκολη εποχή, ιδιαίτερα για μια γυναίκα που ήταν μαθημένη διαφορετικά. Τα πράγματα άρχισαν να καλυτερεύουν όταν το παιδί μεγάλωσε λιγάκι και μπορούσαμε να κυκλοφορούμε χωρίς καροτσάκι έξω από το σπίτι. Πηγαίναμε παντού μαζί. Σε εξωτερικές δουλειές του σπιτιού που είχα αναλάβει, βόλτα στα μαγαζιά (παιχνιδάδικα και βιβλιοπωλεία), στον ζωολογικό κήπο της Ν. Φιλαδέλφειας που υπήρχε τότε, στον Εθνικό Κήπο για να ταΐσουμε τις πάπιες, στους ελάχιστους παιδότοπους που υπήρχαν τότε (μιλάμε για πριν από 20 χρόνια). Αυτά τα κάναμε τα πρωινά. Τα απογεύματα δεχόμαστε άλλα παιδάκια στο σπίτι μας ή πηγαίναμε σε παιδικά θέατρα ή κινηματογράφο.

 

Μετά από λίγα χρόνια, μετακομίσαμε από την Αθήνα στον Βόλο. Εκεί τα πράγματα καλυτέρευσαν γιατί υπήρχαν περισσότερες δυνατότητες για δραστηριότητες. Από επισκέψεις αρχαιολογικών χώρων και μνημείων, μέχρι ολοήμερες εκδρομές σε εξοχικές περιοχές. Το παιδί είχε μεγαλώσει και υπήρχε δυνατότητα να παίζει με άλλα παιδάκια σε ανοιχτούς χώρους μέσα στην πόλη. Σε καθημερινή βάση κάναμε μεγάλους περιπάτους γνωρίζοντας ταυτόχρονα και την πόλη μας.

 

Γνώρισα πολύ καλά το παιδί μου σ’ αυτά τα χρόνια τα παιδικά του και με γνώρισε κι αυτό. Το μόνο μελανό σημείο ήταν η αντιμετώπιση από άλλες εργαζόμενες μητέρες που με κοίταζαν υποτιμητικά γιατί η αποκλειστική μου απασχόληση ήταν το παιδί. Αδιαφορούσα όμως γιατί κι εγώ σαν άτομο είχα τα δικά μου ενδιαφέροντα τα οποία δεν είχα εγκαταλείψει επειδή δεν εργαζόμουν. Διάβαζα τα βιβλία που μ’ ενδιέφεραν, άκουγα τη μουσική μου, έβλεπα τις ταινίες που ήθελα μέσα βέβαια στα πλαίσια των περιορισμένων οικονομικών της οικογένειας. Οφείλω εδώ να αναγνωρίσω την συμπαράσταση του συζύγου μου όχι τόσο σε ότι αφορούσε το παιδί - που κάθε πατέρας το κάνει- αλλά σε ότι αφορούσε εμένα. Ποτέ δεν με άφησε να νιώσω άσχημα που δεν είχα δικό μου πορτοφόλι γιατί θεωρούσε εξ αρχής το οποιοδήποτε εισόδημα οικογενειακό.

 

Αυτός ο τρόπος ζωής κράτησε 11 χρόνια. Αν με ρωτήσει κανείς αν θεωρώ χαμένα αυτά τα 11 χρόνια, θα απαντήσω με ένα βροντερό ΟΧΙ. Μπορεί να στερήθηκα την επαγγελματική ανέλιξη και καριέρα, αλλά κέρδισα πάρα πολλά ζώντας την καθημερινότητα του παιδιού μου, μη χάνοντας ούτε μια λέξη ούτε μια ζαβολιά, παρακολουθώντας το να μεγαλώνει μέρα τη μέρα…

 

*Οικονομολόγος, Βόλος, Μαγνησία

Τελευταία Νέα

Παιδικό πάρτυ