Αθήνα, 03-04-2020

Το 24ωρο μιας εργαζόμενης μητέρας…

Γράφει η ΒΑΝΕΣΣΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ*

 

«Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά, μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά!»

 

Πόσες φορές δεν έχω σιγοτραγουδήσει το παραπάνω τραγουδάκι στον εαυτό μου όταν τρέχω να προλάβω το 24ωρο για να το κλείσω με επιτυχία, έχοντας δηλαδή καταφέρει να κάνω ένα εκατομμύριο πράγματα! Το τραγούδι αυτό σηματοδοτεί την εποχή που άρχισε να γίνεται επιτακτική η ανάγκη της εξόδου της γυναίκας στην αγορά εργασίας. Και πια είναι πραγματικότητα το γεγονός πως 9 στις 10 μαμάδες δουλεύουν.

 

Η δουλειά από μόνη της δεν είναι κάτι κακό. Ειδικά αν με τη δουλειά βρίσκει διέξοδο η δημιουργικότητα και η ευρηματικότητά μας.

 

Τα προβλήματα αρχίζουν όταν οι γυναίκες έχουν μόνες την αποκλειστική ευθύνη της διαχείρισης του υπόλοιπου «πακέτου»: φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών μαγείρεμα, πλύσιμο, σιδέρωμα, και μια κοινωνική ζωή που σε καλεί να τη ζήσεις με διάφορες υποχρεώσεις. Όταν για κάποιο λόγο πρέπει να γίνουν «βιονικές γυναίκες» που όλα τα μπορούν!

 

Μήπως έχουμε υπερβολικά πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό μας; 

 

Οι ώρες της ημέρας είναι πολύ συγκεκριμένες και το 24ωρο δεν γίνεται να διευρυνθεί!

 

Έχοντας αυτό στο νου σαν το μόνο σίγουρο, μένει στην ευχέρεια κι εξυπνάδα της κάθε μίας από μας να επιλέξει πώς θα περάσει τη μέρα της.

 

Γιατί όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων!

 

Δικαίωμα στην ξεκούραση!

  • Γιατί η κούραση είναι ο χειρότερος σύμβουλος και αν δεν έχει υπάρξει πνευματική και σωματική ανάταση, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει καλά!
  • Περιορισμός των συνεχόμενων crash tests στα οποία υποβάλλουμε τον εαυτό μας!
  • Δεν είμαστε o “superman”! Ούτε και χρειάζεται να αποδείξουμε σε κανέναν πόσο «ικανές» και «καταφερτζούδες» είμαστε. Το σημαντικό είναι να νιώθουμε (η καθεμιά για την δικιά της πραγματικότητα) πάντα έτοιμες να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες της δικής μας ζωής, και όχι των άλλων.
  • Ποιότητα αντί για ποσότητα!
  • Όταν τα παιδιά μου ήταν πολύ μικρά, εγώ δούλευα εξαντλητικά ωράρια και πάντα ένιωθα τύψεις για τις ώρες που περνούσα μακριά τους. Μέχρι που συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να αφήσω κανέναν από τους ρόλους μου…. Όταν ήμουν στη δουλειά σκεφτόμουν τα παιδιά κι όταν ήμουν με τα παιδιά σκεφτόμουν τη δουλειά! Το ένα θα μπορούσε να επηρεάσει θετικά το άλλο, ίσως! Επομένως με ενδιέφερε το θέμα της «δημιουργικής συνύπαρξης» σε κάθε τομέα της ζωής μου. Κι αν το να δουλεύω σημαίνει πως μπορώ να προσφέρω κάτι καλό στους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για μένα, τότε θα πρέπει να δίνω μόνο ότι μου περισσεύει από τη θετική ενέργεια που παίρνω από τη δουλειά μου. Γιατί ότι επιλέγουμε να κάνουμε στη ζωή μας, έχει μια δυναμική! Κι αυτή η δυναμική επηρεάζει και τους ανθρώπους γύρω μας. Ας φροντίσουμε λοιπόν να είναι θετική! Και τότε μόνο θα μπορούμε να μιλάμε για την «ποιότητα» και όχι την «ποσότητα» του χρόνου που καθορίζει τη χαρά στη σχέση μας!

 

 

Μήπως έχει έρθει η ώρα να αλλάξουμε δουλειά και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα;

 

 

*Νηπιαγωγός, Κηφισιά, Αττική

Τελευταία Νέα

Παιδικό πάρτυ