Αθήνα, 19-01-2021

Ο δικός μας «Παράδεισος»…

Γράφει η ΒΑΝΕΣΣΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ*

 

 

Γυρνώντας εχθές το απόγευμα σπίτι μου, μετά από το ραντεβού μου με κάποιο γιατρό, είδα κάποιο πούλμαν γεμάτο από παιδάκια στο δρόμο. Σκέφτηκα πως κι αυτά θα γυρνούσαν σπίτι τους, σαν κι εμένα, μετά το σχολείο.

 

«Για στάσου…», σκέφτηκα. Πόσα πράγματα είχα κάνει εγώ από το πρωί…

 

Είχα πάει super market, είχα βγάλει βόλτα το σκύλο, είχα μαγειρέψει, είχα φτιάξει το βάζο μου με πασχαλιές, κίτρινες άγριες μαργαρίτες και στάχια, είχα πάει για δουλειά, είχα γυρίσει για λίγο σπίτι και είχα πάει και στο γιατρό!

 

Και η ώρα κόντευε επτά το απόγευμα. Προσπάθησα να σκεφτώ τα παιδιά που εκείνη την ώρα θα γυρνούσαν σπίτι τους έχοντας περάσει όλες τις δημιουργικές ώρες της ημέρας μέσα σε έναν χώρο και μου φάνηκε κάπως άδικο. «Βαριά η καλογερική»! Δύσκολο να είσαι παιδί σήμερα! Πάρα πολλές οι ώρες «δουλειάς»!.. Τι θα έκαναν γυρνώντας σπίτι; Τι χρονικό περιθώριο θα είχαν για επαφή κι επικοινωνία με την υπόλοιπη οικογένεια, για ήρεμο προσωπικό χρόνο με τους αγαπημένους γονείς ή τα αδέρφια τους;

 

Είναι γεγονός πως η εποχή μας καλεί για σκληρή δουλειά, πολλές ώρες εκτός σπιτιού, εξαντλητικά – μερικές φορές – ωράρια για όλους, μικρούς και μεγάλους. Αυτή είναι μια πραγματικότητα. Το θέμα είναι να μην αφήσουμε αυτή την πραγματικότητα να μας καταπιεί ολοκληρωτικά! Να την αποδεχτούμε απλά ως τέτοια και να ασχοληθούμε με τα πιο σημαντικά, όπως πώς να επιλέγουμε να περάσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας.

 

Από προσωπικά βιώματα έμαθα πως όσο κουρασμένοι κι αν είμαστε, μας ξεκουράζει πολύ περισσότερο το να πάμε μια βόλτα με τα πόδια, να πάμε για ψώνια με το ποδήλατο, να ασχοληθούμε -τώρα που είναι άνοιξη- με τον κήπο και τις γλάστρες μας
παρά να μας πάρει ο ύπνος στον καναπέ χαζεύοντας τηλεόραση!...

 

Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μας οικογενειακό πικ-νικ! Σάββατο πρωί...

 

Οι μεγάλοι κουρασμένοι, οι μικροί κατενθουσιασμένοι! Αφού ξεπεράσαμε τα πρώτα -διαδικαστικά- εμπόδια (φτιάχνουμε καφέδες, παίρνουμε ότι μας χρειάζεται, νερά πήραμε; μπάλα; φεύγουμε;) μπήκαμε στο αμάξι και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα… ξεκινήσαμε!

 

Είναι αλησμόνητο το πώς άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει η διάθεσή μου με το που στρίψαμε στη γωνία… Ακούγοντας τα παιδιά να τραγουδάνε τα αγαπημένα τους τραγούδια στο CD, παρατηρώντας τα πάντα γύρω μου σαν να τα βλέπω για πρώτη φορά, ένιωσα πως η ξεκούρασή μου είχε ήδη αρχίσει από τη γωνία του σπιτιού μου! Στο επόμενο τετράγωνο κατεβήκαμε και μαζέψαμε μαργαρίτες! Κάποια στιγμή φτάσαμε στον προορισμό μας όπου μες στην σιωπή του δάσους περπατήσαμε, παίξαμε, μιλήσαμε, φάγαμε, τραγουδήσαμε και χορέψαμε!... Και γυρνώντας αργά το απόγευμα στο σπίτι (γύρω στις επτά πάλι…) η πρωινή κούραση είχε εξαφανιστεί, έχοντας δώσει τη θέση της σε μια απίστευτη γαλήνη και ηρεμία. Ήμασταν όλοι γεμάτοι από χρώματα κι αρώματα, ήχους και εικόνες του δάσους. Μα πιο πολύ ήμασταν γεμάτοι αγάπη, γιατί καταφέραμε και μέσα στην απεραντοσύνη του τοπίου είχαμε την πραγματική παρουσία ο ένας του άλλου, χωρίς διακοπές και αντιπερισπασμούς… Έστω για μισή μέρα!... Έστω για μισή ώρα… Γιατί συνήθως «ο Παράδεισος είναι πολύ κοντά»!

 

 

*Νηπιαγωγός, Κηφισιά, Αττική

Τελευταία Νέα

Παιδικό πάρτυ